روان شناسی که روانی شد..

از اونجایی که مشغول درسام هستم خیلی اینجا چیزی نمی نویسم...

ولی خب موضوعی که امروز ذهنمو به خودش مشغول کرد اومدم بنویسم. باید بگم چیز جالبی که در مورد ما انسان ها وجود داره اینه که سریع دوست داریم راجب هم قضاوت کنیم. امروز درباره یکی از دوستام به دوستای دیگه ام داشتم می‌گفتم که آدم اهل کتاب و... هست و از این حرفا... و برام جالب بود مثلا به شوخی گفتن هه بیکاره کتاب میخونه... جمله طعنه آمیزی بود! 

خب اولا همچین جمله ای قبل از دوستم به خود من بر میگرده، یعنی من بیکارم که مثلا کتاب میخونم؟ و بعد به دوستم برمیگرده که گویا اونم بیکاره اگر کتابی میخونه! خب ما کی به این مرحله رسیدیم که کتاب خوندن فقط مال بیکار هاست؟ احیانا تو اینستا گشتن کار چه کساییه؟ و علاوه بر اون، اصلا چرا باید حتی به شوخی همچین حرفی یا قضاوتی رو راجب کسی زد که اصلا نمی شناسیمش، آدمی که فرضا دانشجوعه و ۱۱ ساعت کار میکنه در کنارش کتاب هم میخونه، بیکار بودن کجای زندگیشه من نمیدونم! و علاوه بر اون کی به این نتیجه رسیدیم که هر کاری که خودمون انجام نمیدیم رو اگر ببینیم بقیه انجام میدن به جای تشویق، نهی یا تخریب کنیم و جملات منفی براش به کار ببریم. یا حتی به خودمون اجازه بدیم فرضا راجب قیافه اش، استایلش، کارش و... با اطلاعات کمی که داریم قضاوت کنیم که خب چی؟ 

نمیگم من خودم از این قضاوت ها نمیکنم ها، به هر حال منم فرشته درست کار نیستم، پیش میاد گاها ولی اینکه چیزی رو سعی کنی حداقل کمتر انجامش بدی با اینکه بخوای هر جور که تو دنیا رو میبینی همون رو به بقیه هم تعمیم بدی خیلی فرق داره و همین باعث میشه آدما سریع تر از هم ناراحت بشن یا حتی گارد بگیرن!

به شخصه برای همینه که حتی دلم نمیخواد با دوستای خودم، راجب خیلی از موضوعات شخصی و کارایی که تو روزمره میکنم صحبت کنم. چون قضاوت هایی هست از این که با کی صحبت میکنم، چه کاری میکنم، با کی بیرون میرم یا کجا میرم و... که شنیدن قضاوت های بدون اطلاعات برام جالب نیست و این نه فقط در بین دوستا بلکه حتی تو خانواده هم پیش میاد و آدم رو آزار میده انگار آدما عادت کردن بدون تحقیق راجب هم صحبت کنن. علاوه بر اون، هویت ادم رو فقط شناسنامه اش میدونن، اینکه قدش چنده، چند کیلوعه، خوشگله یا نه ولی دیگه دنبال جنبه های شخصیتیش نمیرن کتاب میخونه، فیلم میبینه و... اینا انگار خیلی وقته دیگه جالب نیست و حتی تو لیست بررسی های مردم قرار نداره. انگار بگی من کتاب میخونم میگه خب که چی؟لابد تو هم یه خرخونی مثل بعضیای دیگه! اینم یکی دیگه از قضاوت های زودهنگام...

خلاصه که کاش یکم آدما، هم رو هر جور که هستن بپذیرن نه اینکه چون فلان کار و میکنه یا نمیکنه یه صفت نادرست بهش نسبت بدیم و خودمون رو راحت کنیم چون نمیتونیم یا نمیخوایم مثل اون باشیم!